De ANS synthesizer is een Russische synthesizer die licht omzet naar geluid. De zogenaamde photo-optische synthesizer werd in de jaren dertig ontwikkeld door ingenieur Eugeny Murzin. In 1958 realiseerde Murzin eindelijk zijn ANS-synthesizer. De naam is ontleend aan de initialen van componist Alexander Skriabin. Grafische patronen konden voor het eerst via een ingenieuze methode omgezet worden in pure synthetische klanken.
720 zuivere (sinus?) tonen: 72 per octaaf; omvang 10 octaven.
Componeren door 'mastic' weg te krassen van een glazen disc.
-'720 bins' - doesn't mention fft...-
-'the disk correspond to the 144 pure tones on each key?'-
-strange & wonderful design this ANS..-
Er is maar één ANS synthesizer die jaren te vinden was in de Moskou Staatsuniversiteit. Recentelijk is het omvangrijke apparaat echter verhuist naar een ruimte in het Theremin Centrum voor Elektro Accoustische Muziek, wat verbonden is aan het Tsjaikovsky conservatorium te Moskou. Daar wordt de ANS dagelijks verzorgd door zijn schatbewaarder, de componist en technicus Stanislav Kreichi (geboren 1936?). Weinig westerse musici hebben nog toegang gekregen tot de ANS synthesizer. De Engelse experimentele cultgroep Coil rond John Balance en Peter Christopherson realiseerde een aantal zeer intrigerende, hypnotische werken op de ANS. Het is John Balance's zwanenzang geworden, want november 2004 overleed de oprichter van Coil.
Februari 2005 zond de concertzender een programma over de ANS-synthesizer uit.
Een aantal componisten die muziek maakten met/voor de ANS-synthesizer:
Alfred Schnittke: Stream.
Sofia Goebaidoelina: Vivente-Non Vivente (Goebaidoelina's enige elektronische werk?).
Eduard Artemiev: filmmuziek voor Solaris: Ill en Ocean en Mosaic.
Edison Denisov: Birds Singing.
Stanislav Kreitchi. Ruins in the Waste.
Stanislav Kreitchi en Edward Artemiev: filmmuziek voor Cosmos.